Wpływ rekombinowanego surfaktanta na surfaktant na bazie białka C na zespół ostrej niewydolności oddechowej ad 8

Chociaż pacjenci z najwyższymi ocenami APACHE II byli nadreprezentowani w grupie środków powierzchniowo czynnych w porównaniu z grupą kontrolną, różnice w wynikach pomiędzy grupami pozostały nieistotne po dostosowaniu do ciężkości choroby. Zaproponowano rozróżnienie między ARDS związanym z bezpośrednim uszkodzeniem płuc a związanym z urazem pośrednim24, a takie rozróżnienie można zastosować do zdefiniowania grup, które są bardziej jednorodne w odniesieniu do mechanizmów uszkodzenia płuc. Aby ustalić, czy leczenie rekombinowanym surfaktantem opartym na białku C może przynosić konkretne korzyści pacjentom z ARDS związanym z bezpośrednim uszkodzeniem płuc, przeprowadziliśmy analizę post hoc pacjentów z ARDS z powodu zapalenia płuc, aspiracji lub obu procesów – procesów z patofizjologicznymi mechanizmami, które wpływają przede wszystkim płuca. Interakcja między leczeniem a mechanizmem uszkodzenia płuc była istotna w analizie śmiertelności, co sugeruje, że wśród pacjentów z bezpośrednim ARDS pacjenci, którzy otrzymywali środek powierzchniowo czynny wykazywali zazwyczaj wyższy wskaźnik przeżywalności niż pacjenci, którzy otrzymywali standardową terapię. Obserwacje te sugerują, że podczas gdy leczenie surfaktantem może poprawić natlenienie u pacjentów z różnymi predysponującymi czynnikami ARDS, pacjenci z bezpośrednim uszkodzeniem płuc i mniejszymi ciężkimi współistniejącymi warunkami również czerpią korzyść z przeżycia. Pacjenci z pośrednim uszkodzeniem płuc tworzą grupę wyjątkowo heterogenną. Analiza post hoc wykazująca pogorszenie przeżywalności wśród pacjentów, którzy otrzymali środek powierzchniowo czynny, nie ma jasnego wyjaśnienia i należy ją traktować z ostrożnością.
Czy typ egzogennego środka powierzchniowo czynnego i schemat dawkowania były wystarczające. Badania porównujące różne środki powierzchniowo czynne wskazują, że surfaktant rekombinowany surfaktantowy na bazie białka C ma doskonałe właściwości w modelach zwierzęcych ostrego uszkodzenia płuc, pomimo braku innych białek związanych z surfaktantem.12,25 Zastosowany harmonogram dawkowania spowodował, że większość pacjentów otrzymała wszystkie cztery dawki środka powierzchniowo czynnego w ciągu 12 godzin po przyjęciu. W innych badaniach pacjenci otrzymywali do ośmiu dawek, 7 lub wielokrotne podawanie środka powierzchniowo czynnego pozostawiono do uznania badaczy podczas okresu leczenia trwającego kilka dni.10 W rzeczywistości, na podstawie danych dotyczących utleniania w naszych badaniach, podejrzewamy, że że nasze okno leczenia mogło być zbyt wąskie. Ulepszone dotlenienie w niektórych podgrupach leczonych pacjentów zmniejszyło się po 12 godzinach lub więcej po zakończeniu terapii. Przeciwzapalne efekty leczenia środkiem powierzchniowo czynnym, co odzwierciedla poziom interleukiny-6 w płynie do płukania płuc i osoczu, są również przejściowe, gdy leczenie ogranicza się do okresu 12-godzinnego.14 Wzięte razem, obserwacje te wskazują na prawdopodobną potrzebę przedłużony okres leczenia, możliwie z dłuższymi przerwami pomiędzy dawkami lub z większą liczbą dawek niż te, które dotychczas badano.
Podsumowując, stwierdziliśmy, że natlenienie, ale nie wynik, poprawiło się po maksymalnie czterech wkropleniach dotchawiczych rekombinowanego środka powierzchniowo czynnego opartego na białku C w ciągu 24 godzin w dwóch dużych badaniach pacjentów z ARDS. Zatem rutynowe stosowanie środka powierzchniowo czynnego w leczeniu pacjentów z ARDS nie jest uzasadnione.
[przypisy: gonadotropina kosmówkowa, nabłonki płaskie, śluz z odbytu ]
[więcej w: krążek międzykręgowy, kregozmyk, krioglobulinemia ]