Osteoliza zapalna: spisek przeciwko kości

Istnieje wiele przyczyn zapalnej osteolizy, ale niezależnie od etiologii i kontekstów komórkowych, osteoklast jest komórką degradującą kości. Tak więc wpływ zapalnych cytokin na powstawanie i funkcję osteoklastów był jednym z najważniejszych odkryć postępujących w leczeniu osteolizy ogniskowej, prowadzącej do opracowania środków terapeutycznych, które albo bezpośrednio blokują komórkę resorpcyjną kości, albo pośrednio poprzez zatrzymanie cytokin. Pomimo tych postępów znaczna liczba pacjentów z zapalnym zapaleniem stawów pozostaje oporna na obecne terapie, a nawet skuteczne leki przeciwzapalne często nie naprawiają uszkodzonych kości. Tak więc, wgląd w zdarzenia takie jak te, na które wpływają inflammasomy, które sygnalizują zależne od cytokin i niezależne mechanizmy, są potrzebne do optymalizacji leczenia zapalnej osteolizy. Wprowadzenie Szkielet jest dynamicznym narządem, który normalnie zachowuje swoją masę przez uboczną aktywność osteoblastów pomimo stałego usuwania zbędnej kości przez osteoklasty. Powszechnie, w stanach niedoboru hormonalnego i starzenia, ta równowaga jest zaburzona, ponieważ resorpcja zastępuje formację, powodując globalną utratę kości. Na szczęście dostępne i skuteczne terapie osteoporotyczne są w stanie wzmocnić ogólnoustrojową masę kostną i zmniejszyć ryzyko złamań u osób starszych i kobiet po menopauzie. Choroby zapalne, które wpływają na stawy, skórę i jelita. w tym reumatoidalne zapalenie stawów (RZS), łuszczycowe zapalenie stawów (PsA) i choroba Leśniowskiego-Crohna. również promować utratę masy kostnej, która często jest ciężka (1. 3). Zapalenie kości wywołane przez zapalenie wpływa na szkielet osiowy i wyrostka robaczkowego we wczesnym okresie życia i zwiększa ryzyko złamania. Nawet jeśli nie jest głęboka, zapalenie zwiększa ryzyko złamania, co podkreśla jego znaczenie szkieletowe (4, 5). Gdy zapalenie występuje w pobliżu kości, na przykład w RA, PsA, osteolizie związanej z implantem ortopedycznym i zapaleniu kości i szpiku, wywołuje ogniskową erozję, która często jest niszczycielska. Chociaż główne osiągnięcia medyczne poprawiły leczenie zapalnych artretydów, nadal istnieją ograniczenia, takie jak oporność na terapię u więcej niż jednej trzeciej pacjentów z RA i PsA oraz brak przywrócenia uszkodzonej kości (6). W związku z tym konieczne jest dalsze zrozumienie patogenezy różnych postaci osteolizy ogniskowej, aby zapewnić podstawę do ich zapobiegania i leczenia. Komórki odpornościowe i ich produkty wpływają na aktywność osteoklastów, osteoblastów i osteocytów, aby dyktować masę i siłę kości. Ta zależność układu odpornościowego i szkieletowego została zasugerowana ponad 40 lat temu odkryciem, że pobudzone monocyty wytwarzają kataboliczny czynnik promujący resorpcję kości, który następnie okazał się IL-1. (7, 8). Te obserwacje i inne, w tym odkrycie kluczowej cytokiny osteoklastogennej, RANKL (9), pobudziły dyscyplinę osteoimmunologii. W konsekwencji, badania środków, za pomocą których cytokiny, takie jak TNF-a, IL-1 p, i IL-17, wpływają na komórki kostne, dostarczyły wgląd w mechanizmy osteolizy RA i PsA oraz poprawiły powodzenie biobójczych inhibitorów cytokin. leki zmniejszające kalectwo okołostawowe powikłania tych chorób. Osteoimmunologia ujawniła także, że osteoporoza po menopauzie odzwierciedla współzależność między niedoborem estrogenu a aktywacją immunologiczną (10). Biorąc pod uwagę doskonałe recenzje na te tematy, nie będziemy zajmować się rolą zapalenia w patogenezie systemowej utraty kości (11). Osteoklasty są głównymi efektorami osteolizy zapalnej. Podczas gdy rezydujące komórki mezenchymalne i immunologiczne biorą udział w zapalnym niszczeniu kości, komórka efektorowa osteolizy ogniskowej jest osteoklastem, produktem fuzji prekursorowej mieloidalnej / makrofagowej (12)
[więcej w: klasterowe bóle głowy, klasyfikacja icd 10, kłykciny kończyste leczenie ]