apteka kraków online

Promieniowa migracja do wewnątrz splotu podśluzówkowego i na zewnątrz w kierunku trzustki jest regulowana przez chemoatraktującą netrę, która jest wydzielana przez nabłonek jelita płodowego i trzustkę i wiąże się z receptorem usuniętym w nowotworze okrężnicy (DCC), wyrażanym przez podzbiór ENCDC (79). Komórki przechodzące do splotu podśluzówkowego mają również mniej sygnalizacji RET niż sąsiadujące ENCDC (80). Podczas migracji promieniowej mimośród perymuscular jelitowy reguluje Gdnf, a mezenchym bliżej światła reguluje Gdnf (80). Ta zmiana w lokalizacji GDNF stanowi dodatkowy bodziec do migracji do wewnątrz sieci ENCDC o niskiej aktywności RET. W jaki sposób komórki modulują poziomy RET i jak sąsiednie komórki komunikują się, aby upewnić się, że tylko podzbiór komórek opuszcza splot mięśniowy jest nieznany. Gdy zbliża się zakończenie migracji rostokanałowej, ENCDC skupiają się, by stać się zwojami. Ważność różnicowa jest ważna (81) i jest w co najmniej części zaabsorbowana przez cząsteczkę adhezji komórek nerwowych (NCAM1) (82, 83). Dodatek kwasu polysialowego (PSA) do NCAM1 w odpowiedzi na BMP4 pochodzący z mezenchymu dodatkowo promuje agregację i zmniejsza migrację ENCDC. PSA-NCAM1 nie jest obfity w ENCDC, dopóki nie rozpocznie się gangliogeneza, a blokowanie dodawania PSA zmniejsza tworzenie się zwojów (83). Pewna zdolność migracji jest konieczna dla organizacji zwojów i może wyjaśnić, dlaczego myszy pozbawione integryny. 1, receptor wiążący ECM, mają zdezorganizowane zwoje (84, 85). Bardziej dotkliwy defekt występuje u myszy z warunkową inaktywacją czynnika transkrypcyjnego Hand2 w ENCDCs, w których zwoje mózgowe nie tworzą się całkowicie (86). Mutacje Hand2 zmniejszają NCAM1, wśród wielu innych wad. Na przykład, HAND2 jest potrzebna do końcowego różnicowania neuronów jelitowych (12, 87, 88), a ten bardziej globalny wpływ na neurogenezę może leżeć u podstaw efektu mutacji Hand2 na tworzenie zwojów i ruchliwość jelit. Potrzebne są dodatkowe prace, aby zidentyfikować cele HAND2 i zdefiniować mechanizmy kontrolujące tworzenie się zwojów jelitowych. Specyfikacja neuronalnego podtypu Zwoje jelitowe zawierają co najmniej 20 różnych podtypów neuronalnych, które różnią się funkcją, przekaźnikami, wzorami neurytów i elektrofizjologią (21). Niewątpliwie zróżnicowane czynniki troficzne, morfogeny i regulatory transkrypcji wpływają na specyfikację podtypów neuronów jelitowych (zestawione w Tabeli 1). Jednak mechanizmy określające podtyp jelita jelitowego są ledwo zrozumiałe, a genetyczne założenie do określenia pojedynczego typu neuronu jelitowego jeszcze nie istnieje. Badania z randomizacją pokazują, że progenitory dla podtypów neuronalnych wychodzą z cyklu komórkowego w różnych momentach rozwoju (89. 91). Obserwacja, że czynniki wpływające na proliferację ENCDC (np. GDNF) lub różnicowanie (BMP) może zmieniać stosunek podtypów neuronów jelitowych do jelita w sposób zależny od daty urodzenia neuronów sugeruje genetycznie zaprogramowane zaangażowanie linii powiązane z momentem cyklu komórkowego wyjście (28, 32, 92, 93). Los komórek określa się jednak przez połączenie sygnałów zewnętrznych z mikrośrodowiska komórki i wewnętrznego programowania transkrypcji, które czynią komórkę zdolną do selektywnej odpowiedzi na niektóre sygnały zewnątrzkomórkowe. Zakłada się, że z biegiem czasu pluripotencja jelitowych prekursorów nerwowych staje się coraz bardziej ograniczona, co powoduje większe zaangażowanie linii. Rekonstruowanie relacji linii między podtypami neuronów jelitowych lub definiowanie zdarzeń ograniczających linie komórkowe jest jednak trudne z obecnie dostępnymi danymi. Figura 3 przedstawia jeden model dla zależności linii podtypu neuronu jelitowego, odzwierciedlający ostatnie dane dotyczące przejściowych komórek katecholaminergicznych (TC). Prekursory TC ENS powstają na wczesnym etapie rozwoju (89) i bezwzględnie wymagają współczynnika transkrypcji ASCL1 / MASH1 (94)
[przypisy: klasyfikacja icd 10, kod choroby, konchoplastyka ]